Privétransfers tegen een vaste prijs van de luchthaven Dalaman naar Fethiye, Marmaris en de badplaatsen langs de kust — plus wat je kunt bekijken als je er eenmaal bent.
De luchthaven Dalaman bedient niet één stad, maar een heel stuk kust. Ze ligt zo’n 5 km van het centrum van het stadje Dalaman, en de badplaatsen liggen aan weerszijden verspreid. Ten oosten van de luchthaven gaat de weg langs Göcek aan zijn beschutte baai en door de tunnel bij Göcek naar Fethiye, Ölüdeniz, Hisarönü en Ovacık, en dan verder richting Kalkan en Kaş. Ten westen ervan gaat de weg landinwaarts langs Köyceğiz en daalt dan af naar Marmaris, met Turunç en Bozburun daarachter. Zelfs de luchthavenbuslijn van MUTTAŞ naar het busstation van Fethiye is 55 km lang. Daarom is de transfer iets wat je het best regelt voordat je vliegt.
De kust daartussen is gevarieerd. Ölüdeniz staat bekend om de Blauwe Lagune en om paragliden, en vanaf het strand varen pendelboten naar de Vlindervallei, waar de wanden van de vallei 350–400 meter oprijzen. Landinwaarts is de kloof van Saklıkent 300 meter diep. De geschiedenis is nooit ver weg: Fethiye staat op de plek van het antieke Telmessos, rotsgraven kijken neer vanaf de kliffen boven de rivier bij Dalyan, en de verlaten huizen van Kayaköy bedekken een heuvelhelling ten zuiden van Fethiye. In het westen is Marmaris een centrum voor zeilen en duiken, met een burcht die in 1522 werd herbouwd, terwijl Göcek een vertrekpunt is voor blauwe cruises tussen zijn eilanden en inhammen.
14 km ten zuiden van Fethiye
Ölüdeniz — letterlijk „Dode Zee”, naar het water dat zelfs bij storm kalm blijft — wordt officieel vertaald als Blauwe Lagune. Een zandige baai komt uit op de lagune, en het zeewater is beroemd om zijn tinten turkoois en aquamarijn. De lagune is een nationaal natuurreservaat waar bouwen streng verboden is, en het strand is een officieel Blauwe Vlag-strand. Ölüdeniz staat ook bekend om paragliden, dankzij het uitzicht, het stabiele weer en de hoogte van de berg Babadağ. Vanaf het strand van Belceğiz varen overdag elk uur pendelboten naar de Vlindervallei.
Dalyan, aan de overkant van de rivier tegenover het stadje
De verweerde gevels van in de rots uitgehouwen graven kijken neer vanaf de steile kliffen boven de rivier van Dalyan; hun voorkant is gehakt in de vorm van Hellenistische tempels. Ze horen bij Kaunos, waarvan de ruïnes een kort boottochtje van Dalyan liggen, aan de overkant van de rivier. De rivier vormde ooit de grens tussen Carië en Lycië, en Kaunos was een belangrijke zeehaven waarvan de geschiedenis vermoedelijk teruggaat tot de 10e eeuw v.Chr.; door verzanding ligt de plek nu zo’n 8 km van de kust. Het theater, met een doorsnede van 75 meter, bood plaats aan 5000 toeschouwers.
Seydikemer, 50 km van Fethiye
Saklıkent — Turks voor „verborgen stad” — is een kloof van 300 meter diep en 18 km lang, ontstaan doordat stromend water in duizenden jaren het gesteente heeft uitgesleten, en beschermd als nationaal park dat in 1996 werd ingesteld. Bezoekers kunnen de kloof het hele jaar door in, maar in de winter stijgt het water en de diepere delen zijn alleen in de zomer bereikbaar. Na april, als de meeste sneeuw in het Taurusgebergte gesmolten is, is 4 km van de kloof te belopen. Wie de volle lengte wil verkennen, heeft professionele uitrusting en kennis van gevorderd canyoning nodig.
8 km ten zuiden van Fethiye
Kayaköy, in het Grieks Livissi, is een spookstad: honderden huizen en kerken in Griekse stijl, de meeste nog overeind, bedekken een kleine berghelling. Een groot deel van wat er over is, werd in de 18e eeuw gebouwd, en Griekse en Ottomaanse bronnen noemen een bevolking van meer dan 6000 inwoners. De Grieks-orthodoxe bewoners werden verdreven in de jaren van de Eerste Wereldoorlog en de Grieks-Turkse Oorlog die daarop volgde en in 1922 eindigde. Tegenwoordig doet het dorp dienst als museum en historisch monument, en de twee Grieks-orthodoxe kerken zijn nog altijd de belangrijkste bezienswaardigheden.
Marmaris, ten westen van de luchthaven
De burcht van Marmaris werd in 1522 volledig opnieuw opgebouwd, toen Süleyman de Prachtlievende Marmaris gebruikte als uitvalsbasis voor de Ottomaanse vloot in zijn veldtocht tegen Rodos. De burcht doorstond de aardbevingen van 1957, die de stad bijna volledig verwoestten, en tot 1979 woonden er nog mensen binnen de muren. Sindsdien is hij gerestaureerd, en in 1991 ging hij open als museum, met zeven zalen en een binnenplaats vol seizoensbloemen. De stad eromheen is een centrum voor zeilen en duiken, en vanuit Marmaris varen veerboten naar Rodos en Symi in Griekenland.
Prijzen beginnen bij het laagste gepubliceerde tarief van deze luchthaven en hangen af van de bestemming en de voertuigklasse. Annuleer tot 24 uur voor het ophalen en krijg 90 % terug.
Fotoverantwoording Dan Taylor (CC BY 2.0) · Tolga Kanik (CC BY-SA 4.0) · Rrburke (CC BY-SA 4.0) · Mutlu88 (CC BY-SA 4.0) · Nikodem Nijaki (CC BY-SA 3.0) · George Chernilevsky (CC BY 4.0)
